Dlaczego występuje przesunięcie linii widmowych galaktyk ku czerwieni i to wprost proporcjonalne do odległości, skoro Wszechświat nie rozszerza się a galaktyki nie oddalają? Odpowiedź zawarta jest w ogólnej teorii względności. Zgodnie z nią, wydłużenie fal elektromagnetycznych - a więc i świetlnych - następuje również przy przejściu przez obszar pola grawitacyjnego. Pomysł nie jest nowy, ale Grawitacyjny Model Wszechświata znosi przyczyny, które były podstawą do odrzucenia tej koncepcji. Ponadto tłumaczy pewne fakty (obserwacje), których nie da się wyjaśnić na bazie "dopplerowskiej". Otóż pole grawitacyjne - jak i jego źródło - rozmieszczone jest w wiekszych skalach równomiernie. Nazwijmy je filtrem grawitacyjnym. Przyjmijmy od razu, że w skład filtra grawitacyjnego nie wchodzi pole grawitacyjne danej obserwowanej (rozpatrywanej) formy materii, co uprości rozważania. Tak więc, im większa odległość galaktyki od obserwatora, tym grubszy (silniejszy w oddziaływaniu) filtr grawitacyjny między nimi. Zależność jest liniowa, bo i moc filtra jest taka sama w dowolnym punkcie czasoprzestrzeni (statystycznie). Dlatego widma galaktyk wykazują przesunięcie ku czerwieni wprost proporcjonalne do odległości. Oczywiście nie można pomijać ruchu galaktyk, który również powoduje zmianę długości fal świetlnych, ale w wyniku efektu Dopplera. To jest powodem, dla którego prawo Hubble'a jest spełnione statystycznie (dla statystycznie reprezentatywnej liczby galaktyk w danej odległości) a nie dla poszczególnych galaktyk. Z powyższego wynika, że można obliczyć moc filtra grawitacyjnego na daną jednostkę odległości.
Hipotezę filtra grawitacyjnego potwierdza rozkład rozbłysków gamma. Otóż na bazie teorii Big Bang związek pomiędzy jasnością a liczbą rozbłysków powinien wynikać z tego, że jasność rozbłysku zmniejsza się z kwadratem jego odległości a objętość przestrzeni w której rozbłyski występują rośnie proporcjonalnie do sześcianu odległości. Z danych BATSE wynika, że ilość słabych rozbłysków spada dużo szybciej niż by wynikało z tej zależności, tzn. że obserwujemy brzeg ich występowania [6, 7, 8]. Bohdan Paczyński z Princeton University postawił tezę, że widzimy granicę Wszechświata [6]. Nie było by w tym nic specjalnego, jednak rozkład rozbłysków we wszystkich kierunkach jest jednakowy (ilościowo i jakościowo) [6, 7, 8]. Wypływa z tego wniosek, że Ziemia jest w ich centrum, czyli w centrum Wszechświata (znowu!). Inaczej sprawa wygląda na bazie proponowanego Modelu. Mianowicie na w/w zależność nakłada się efekt działania filtra grawitacyjnego. Ponieważ fale gamma o niższych energiach tracą ją szybciej niż o wysokich (w takim samym polu grawitacyjnym), to słabe rozbłyski zanikają szybciej niż mocne. Zatem liczba słabych spada szybciej niż mocnych. Przy uwzględnieniu tego efektu Ziemia nie będzie już miała uprzywilejowanej pozycji we Wszechświecie.
Obecność filtra grawitacyjnego potwierdza również fakt nie występowania paradoksu fotometrycznego. Fale elektromagnetyczne pasma widzialnego przesuwają się w kierunku fal radiowych. Potwierdza to fakt, że kształt źródła radiowego odległych, tzw. radiogalaktyk pokrywa się w przybliżeniu z ich widzialną postacią [14]. Natomiast bliskie radiogalaktyki - w których takiego związku nie obserwujemy - są po prostu galaktykami innego typu niż te odległe. Nie obserwujemy ich w dalszej czasoprzestrzeni z powodu filtra grawitacyjnego.
Hipotezę potwierdza również różnica w obrazie bliskich i odległych galaktyk. Odległe wyglądają na wydłużone i porozrywane [14, 15] - wraz ze zwiększaniem odległosci "zanikają" części emitujące fale o najniższych energiach a obraz ulega po drodze deformacji w lokalnych krzywiznach czasoprzestrzeni.
Jak wytłumaczyć fakt, że istnieją formy materii, których przesunięcie ku czerwieni wskazuje, że nie występują w bliższej nam czasoprzestrzeni? Nie można tego wytłumaczyć filtrem grawitacyjnym czy krzywiznami czasoprzestrzeni, gdyż oddziałują one jednakowo na fale elektromagnetyczne - bez względu na to, jaka forma materii je emituje. Otóż może to dotyczyć tych form materii, które wytwarzają tak silne pole grawitacyjne, że fale elektromagnetyczne przez te formy emitowane ulegają silnemu poczerwienieniu już na skutek wychodzenia przez to pole [17]. W rzeczywistości mamy więc do czynienia z nieprawidłowym wyznaczeniem tych odległości a nie z ich nieobecnością w "starym Wszechświecie". Potwierdzają to dane obserwacyjne, np. galaktyki NGC 4319 i towarzyszącego jej kwazara. Chociaż obserwacje wskazują na to, że są połączone (a więc w tej samej odległości od nas), to - na bazie dopplerowskiego wyjaśnienia poczerwienienia - galaktyka powinna być od nas oddalona o 59 mln lat świetlnych a kwazar o 912 mln lat świetlnych [16].
Reasumując, przesunięcia widm galaktyk (danego rodzaju) ku czerwieni są wprost proporcjonalne do odległości od obserwatora co wynika z przechodzenia fal elektromagnetycznych przez filtr grawitacyjny. Odchylenia poczerwienienia dla poszczególnych galaktyk danego rodzaju od średniej statystycznej dla danej odległości wynikają z efektu Dopplera.