Wszechświat statystycznie jest w stanie równowagi termodynamicznej dzięki istnieniu dwóch podukładów termicznych: zewnętrznego i wewnętrznego. Są od siebie izolowane jednokierunkową izolacją adiabatyczną (próżniowo-grawitacyjną - jest to przestrzeń pomiędzy materią czarnych dziur a horyzontami ich zdarzeń). Wewnętrzny składa się z części rozmieszczonych równomiernie (w wielkich skalach) w zewnętrznym. Te części układu wewnętrznego to czarne dziury. Zewnętrzny - to pozostała część Wszechświata czyli część widzialna. "Sens współistnienia" obu podukładów polega na utrzymywaniu na stałym poziomie energii cieplnej w stosunku do pozostałych form energii. Jest to możliwe dzięki permanentnemu zapadaniu się fragmentów podukładu zewnętrznego na cześci podukładu wewnętrznego, jednokierunkowej izolacji adiabatycznej pomiędzy podukładami oraz permanentnego powracania części podukładu wewnętrznego do zewnętrznego.
Otóż materia czarnej dziury przejmuje z otoczenia wszelkie formy energii. Jest to możliwe dzięki grawitacji i jednokierunkowej izolacji adiabatycznej. Umożliwia to przepływ energii cieplnej z podukładu o niższej temperaturze do materii czarnych dziur o temperaturze wyższej ale nie odwrotnie. Energia (tu ciepło) wzrasta szybciej niż masa, czyli stosunek energii cieplnej do masy jest coraz większy. Po osiągnięciu odpowiednio dużego stosunku energii do masy, materia osiąga objętość na tyle dużą, aby jej część w formie cząstek elementarnych (materii przedgwiazdowej Ambarcumiana) przekroczyła horyzont zdarzeń. Dzięki grawitacji syntetyzowany jest wodór z elementarnych form materii (materii przedgwiazdowej Ambarcumiana). Odtworzone formy energii znów ulegają dyssypacji w podukładzie zewnętrznym.
Dzięki grawitacji energia i masa nieustannie krążą pomiędzy podukładami a względne i bezwzględne ilości poszczególnych ich form w jednym jak i drugim podukładzie są stałe. Dzięki "współdziałaniu" zarówno zewnętrzny jak i wewnętrzny podukład są statystycznie w stanie równowagi termodynamicznej. Za takim stwierdzeniem przemawia także fakt, że istnieją nieskończenie długo, statystycznie nie oddziałują z otoczeniem i statystycznie zajmują ustalone pole. Podukład zewnętrzny - którego jesteśmy częścią - znajduje się więc w stanie równowagi termodynamicznej i ma temperaturę 2,736 K. Obserwujemy to w postaci mikrofalowego promieniowania tła (w Teorii Big Bang jest to "promieniowanie reliktowe"). Hipotezę potwierdza również wyznaczenie w 1926 roku przez Arthura Eddingtona temperatury przestrzeni kosmicznej na 3,2 K, poprzez zsumowanie światła gwiazd i przetransponowanie do warunków równowagi termodynamicznej [19]. Potwierdzeniem jest również to, że mikrofalowe promieniowanie tła jest takie samo ze wszystkich kierunków [15, 20]. Minimalne odstępstwa w widmie od idealnego rozkładu Plancka dla ciała doskonale czarnego o temperaturze 2,736 K wynikają z cyklu krążenia energii (i masy) pomiędzy podukładami.
Reasumując, Wszechświat jest perpetum mobile pierwszego rodzaju lecz nie "łamie" pierwszej zasady termodynamiki ponieważ:
- we Wszechświecie istnieją dwa podukłady termiczne;
- każdy z podukładów jest w stanie równowagi termodynamicznej;
- podukłady są odizolowane statystycznie ciągłą, jednokierunkową izolacją adiabatyczną, umożliwiającą przepływ energii cieplnej z podukładu zewnętrznego o niższej temperaturze do podukladu wewnętrznego o temperaturze wyższej;
- poszczególne części podukładu wewnętrznego mogą zwiększać temperaturę przy jednoczesnym pozostawaniu całego podukładu w równowadze termodynamicznej wszystkich jego części łącznie (statystycznie), bo te które wybuchają - obniżają ją;
- części jednego podukładu przechodzą do podukładu drugiego i na odwrót;
- energie uporządkowane są odtwarzana z energii cieplnej;
- ciepło pobrane z układu zewnętrznego jest zamieniane na pracę przez układ wewnętrzny (czarne dziury łącznie - jako perpetum mobile drugiego rodzaju - nie "łamią" II zasady termodynamiki, bo ich entropia statystycznie nie zmienia się).