Wszechświat ma cztery wymiary (trzy przestrzenne i jeden czasowy), które nie mają ani początku, ani końca. Statystycznie jest wobec nich izotropowy. Składa się z próżni i materii. Materia wypełnia próżnię - w wielkich skalach - równomiernie (czasoprzestrzeń jest euklidesowa) i występuje w różnych formach, których suma ruchu jest równa zeru. Tylko lokalnie - za sprawą grawitacji - dochodzi do zmian gęstości materii, ponieważ przechodzi ona w różne formy istnienia w permanentnie powtarzających się cyklach statystycznie zamkniętych.
Jeżeli Wszechświat jest nieskończony w czasie i przestrzeni a materia rozłożona równomiernie, to - jak napisał Izaak Newton w liście do Richarda Bentleya - nie ma w czasoprzestrzeni jednego punktu, który można uznać za środek i do którego ciążyła by materia. Hawking dodaje jednak, że - przy nieskończonym Wszechświecie - takich punktów jest nieskończenie wiele, więc Wszechświat zapadnie się do dowolnego z nich [4]. Uważam, że takich punktów jest rzeczywiście nieskończenie wiele, ale wyróżnienie takich punktów spośród innych należy uznać za losowe, czyli ich rozkład w czasoprzestrzeni powinien być równomierny a ich liczba nieskończenie wielka. I rzeczywiście, z obserwacji wynika, że w bardzo dużych skalach (statystycznie reprezentatywnych) rozkład w czasoprzestrzeni widzialnej materii różni się od doskonale jednorodnego o niespełna 10-4, a w mniejszych skalach (lokalnie) materia rozłożona jest nieregularnie [5]. Zatem rozkład punktów do których ciąży jest równomierny w wielkich skalach, a w mniejszych nie.